Polska Misja Katolicka


    Wielki Post, poszczenie. Poszczenie oznacza coś więcej niż głodzenie się albo staranie o zrzucenie wagi. Lekarze i specjaliści od żywienia biją na alarm, szczególnie jeżeli chodzi o dzieci, bowiem w Europie ok. 60% dzieci w wieku do 10 lat ma nadwagę. Post jest dobrowolną rezygnacją z przyjmowania niektórych potraw lub ich ograniczenia. Postowi może towarzyszyć sport prowadzący do regeneracji organizmu. Pomysłów na post jest wiele: można zrezygnować ze spożywania mięsa, picia alkoholu, złożyć ofiarę na rzecz ubogich, ograniczyć oglądanie telewizji, korzystanie z internetu lub „bawienie się“ smartfonem, rezygnacja z batonika lub czekoladki, powstrzymanie się od blogu... Jeśli nie mamy swojego pomysłu, skorzystajmy z tego, co podsuwają nam inni. Także Kościół.

Kościół od wielu wieków, 40 dni przed świętami Zmartwychwstania Pańskiego, przygotowuje się na największe święto wiary chrześcijańskiej. Przykład poszczenia dał nam sam Jezus przebywając na pustyni, by w ten sposób zapanować nad ciałem i dobrami tego świata. Tego typu ćwiczenia nazywane są po niemiecku „Heilfasten“, wpływają pozytywnie na ciało i na psychiczno-duchową równowagę, do- prowadzają do oczyszczenia organizmu człowieka z różnego rodzaju szkodliwych elementów. Praktyka postu ma szerszy i głębszy wpływ na kondycję człowieka, niż może się to wydawać.

W chrześcijaństwie tradycja postu nawiązująca do Pisma Świętego ma znaczenie nie tylko indywidualne, ale przeżywana jest jako wydarzenie wspólnoty, czyli Kościoła podążającego za Chrystusem. Wezwanie „Kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie...“ jest dalej aktualne. Pomimo że współczesna generacja zatraca sens naśladowania Jezusa i praktykę ścisłego postu, jest on podejmowany i realizowany przez pojedyncze osoby i grupy.

Religijny post trwający od Środy Popielcowej jest wielką szansą dla współczesnego człowieka, który chciałby poddać się zaleceniom wiary, a równocześnie jest ustawicznie zagoniony, zarzucany gotowymi produktami żywienia, ograniczony do pracy i wyczerpujących zajęć.

Postowi towarzyszy modlitwa jako duchowa refleksja nad sobą, swoim życiem, powołaniem, realizacją siebie. Modlitwa, czyli zwrócenie się do Boga sercem i umysłem oznacza uznanie Boga jako źródło nadprzyrodzonych wartości, dziecięctwa Bożego, życiowego powołania i celu życia. Jako chrześcijanie żyjemy na tym świecie, ale nie dla tego świata. Wielki Post jest szansą zastanowienia się nad tą prawdą. Prawdziwie Boga ma ten, kto ma go w sercu, w swym wnętrzu, kto w duchu zwraca się do Niego i dąży ku Niemu – uczył średniowieczny mistrz Eckhart. Niekoniecznie trzeba ustawicznie o Nim myśleć, ale można w okresie Wielkiego Postu znaleźć dla siebie kącik, aby skupić się, wyłączyć z otoczenia. Gdy odnajdziemy w sobie ciszę, powiedzmy np. tylko jedno słowo: Jezu, Ojcze, Panie Jezu Chryste, Któryś za nas cierpiał rany... i trwajmy przez chwilę w takim stanie, powoli i spokojnie powtarzając ten akt kilka razy. Warto spróbować tę kontemplacyjną praktykę.

Postowi towarzyszy także międzyludzki aspekt, czyli ofiarowanie, podzielenie się z drugim człowiekiem swoimi dobrami. Nazywany jest słowem „jałmużna“. Postanowienia i wyrzeczenia mają ważny aspekt wychowawczy, szczególnie dla dzieci: dostrzec potrzebującą osobę, inne dzieci, które nieraz głodują albo są źle ubrane. W niektórych domach dzieci są obrzucane ustawicznie podarunkami, a gdzie indziej nie mają podstawowych rzeczy do ubrania, chodzą głodne do szkoły. Budzenie odpowiedzialności za drugiego człowieka jest bardzo cennym aspektem pedagogicznym i charytatywnym, który był i jest szczególnym objawem chrześcijaństwa. W Wielkim Poście Kościół zaleca powstrzymanie się od udziału w hucznych zabawach, szczególnie w tych z piciem alkoholu, tańcami, objadaniem się ponad miarę. Jest jeszcze jedna dobrze znana praktyka wielkopostna: rozważanie drogi krzyżowej, czyli zastanowienie się nad drogą, jaką przeszedł Jezus od skazania na sądzie przed Piłatem, aż do męki i śmierci na krzyżu. Jeżeli znamy stacje drogi krzyżowej, pożna samemu ułożyć rozważanie, jeżeli nie - skorzystajmy z książeczek do modlitwy. We wszystkich są bogate teksty. Nabożeństwo drogi krzyżowej jest odprawiane w bardzo wielu polskich parafiach w każdy piątek również na terenie Niemiec. Ci, którzy nie mogą pójść do kościoła, mogą odprawić drogę krzyżową sami, w domu, patrząc na krzyż lub obraz Jezusa. Taką „polską“ praktyką religijną jest także śpiew gorzkich żali.

Każda z tych form będzie dla nas duchowym, religijnym ubogaceniem, trzeba tylko jednego....


Rektor